Poczta        opinia    drukuj     Zakazy

 
•wędkarstwo
•strona główna
•klasyfikacja ryb
•miniaturki...
•indeks nazw:
łacińskich
polskich
•słowniczek...
•współpraca...
Szukaj w:
opisach ryb
słowniczku
...::::Akwarium Service::::... ranking
http://www.polishamericanexchange.com/
Gość nr
on-line 7 osób
max on-line - 2045
w dniu 18.06.2012 r.
OKONIOKSZTAŁTNE
Cefal cienkowargi
Liza ramada, Mugil capito
Kolorem czerwonym zaznaczono obszar występowania gatunku Liza ramada, Mugil capito

Budowa zewnętrzna: Ciało wyciągnięte, słabo spłaszczone, przysadziste o bardzo małym, ledwie sięgającym oka otworze gębowym. Pysk gruby. Górna warga z delikatnymi szczotkowatymi zębami. Owalna plama gardłowa. Oko bez powieki tłuszczowej. W pierwszej płetwie grzbietowej 4 twarde promienie; rozpoczyna się ona ponad 12-13 łuską środkowej linii ciała. Druga płetwa grzbietowa z 7-8 promieniami miękkimi i 1 twardym, rozpoczyna się ponad 24-25 łuską środkowej linii. Płetwa odbytowa leży naprzeciwko drugiej płetwy grzbietowej. Płetwa ogonowa karbowana. Płetwy brzuszne osadzone przed pierwszą płetwą grzbietową. Ryba ta ma silnie umięśniony żołądek, w którym może rozcierać swój pokarm oraz bardzo długie jelito (siedem razy od niej dłuższe). Grzbiet szarobrązowy, metalicznie połyskujący. Na bokach 6-7 ciemnych długich linii. Brzuch biały. Maksymalna długość 50 cm.

Liza ramada, Mugil capito - Cefal cienkowargi
Rycina gatunku Liza ramada, Mugil capito


Występowanie: Od południowej Norwegii po Morze Czarne. Wstępuje do wód słodkich. Spotykana również w macedońskim jeziorze Skutari.

Tryb życia: Bardzo ruchliwa, doskonale pływająca i skacząca stadna ryba. W morzu przebywa zwykle w płytkich przybrzeżnych partiach z miękkim podłożem, porośniętym roślinnością. W poszukiwaniu pokarmu zachodzi do wód słodkich. Dotychczas niewiele wiadomo o zachowaniach tarłowych tego gatunku. Trze się prawdopodobnie wczesnym latem w morskich i słonawych wodach. Ikra, zawierająca kroplę tłuszczu, unosi się w wodzie ponad dnem.

Odżywianie: Pokarm młodych ryb stanowią organizmy planktonowe. Osobniki starsze zjadają plankton, ślimaki, małże i inne drobne zwierzęta wyszukiwane w poroście glonów. Ponadto wciągają do otworu gębowego zalegający na dnie organiczny muł. W tym celu ustawiają się pod kątem 45° do podłoża. Wciągniętą porcję mułu rzefiltrowują przez gęste sito aparatu filtracyjnego, zagęszczają i wtłaczają do przełyku, gdzie rozdrabniany jest on na pokrytych rogowymi wyrostkami zębach gardłowych. Niestrawne resztki po dokładnym przeżuciu wypluwane są na zewnątrz.

 
Autorem serwisu (i jedynym redaktorem) jest Tomasz Chmielewski