Poczta        opinia    drukuj     Zakazy

 
•wędkarstwo
•strona główna
•klasyfikacja ryb
•miniaturki...
•indeks nazw:
łacińskich
polskich
•słowniczek...
•współpraca...
Szukaj w:
opisach ryb
słowniczku
...::::Akwarium Service::::... ranking
http://www.polishamericanexchange.com/
Gość nr
on-line 7 osób
max on-line - 2045
w dniu 18.06.2012 r.
PŁASTUGOKSZTAŁTNE
Stornia, flądra
Platichthys flesus
Kolorem czerwonym zaznaczono obszar występowania gatunku Platichthys flesus

Budowa zewnętrzna: Owalne, asymetryczne. silnie wygrzbiecone, lecz przy tym bocznie niezwykle spłaszczone ciało, o skierowanych ku górze oczach, umieszczonych tylko po jednej stronie. Zwykle znajdują się one na prawej stronie, chociaż lokalnie spotyka się populacje, w których do 30% osobników ma oczy z lewej strony ciała. Wąski otwór gębowy (nie sięga poniżej oka). Strona, na której znajdują się oczy, jest pigmentowana. Strona przeciwna ciała często w ogóle pozbawiona barwnika. Pomiędzy oczami, przez tył głowy, aż po początek linii bocznej biegnie ostra, pozbawiona łusek, kostna "listwa". Kość przedpokrywowa wieczka skrzelowego z wolną krawędzią. Wzdłuż linii bocznej oraz podstawy płetwy grzbietowej i odbytowej rozmieszczone są cierniste, skórne brodawki. Linia boczna powyżej płetw piersiowych jest lekko wygięta. Płetwa grzbietowa z 49-71, a odbytowa z 33-48 miękkimi promieniami. Brak twardych promieni. Płetwy brzuszne położone gardłowo. Płetwa ogonowa wolna. Tułów pokryty bardzo małymi łuskami. Ubarwienie strony ocznej zielonkawe lub brązowawe. Zwykle występują na niej duże czarne oraz małe brązowe, jasnopomarańczowe lub żółte plamy, a miejscami również brudnopomarańczowe kropki. Strona ślepa biaława, ciemno "przykurzona". Przeciętna długość ciała 20-30 cm, maksymalnie 50 cm. Łowione ryby mają zwykle wiek 5 lat i ciężar 0,5-1 kg. Dożywają maksymalnie 15-20 lat, osiągając wówczas masę 3 kg.

Platichthys flesus - Stornia, flądra
Rycina gatunku Platichthys flesus


Występowanie: Ryba denna, bytująca w strefie pływów do głębokości 50 m. Latem wchodzi do wód słonawych, a także daleko w górę wód słodkich. Zimą schodzi głębiej. Występuje w przybrzeżnych wodach północnego Atlantyku (brak jej koło Islandii). Dawniej, gdy wody nie były jeszcze tak zanieczyszczone, stornie wędrowały wysoko w górę rzek: w Elbie docierały do Magdeburga, w Wiśle do Warszawy, w Renie do Mainz, wchodząc również do jego dopływów, Mozeli i Neckaru. W Tamizie dochodziły powyżej Londynu. Znane są cztery podgatunki tej ryby: Platichthys flesus trachurus (zlewisko Bałtyku, wstępuje do Wisły), Platichthys flesus bogdanowi (zlewisko Morza Białego, dolny bieg Dźwiny), Platichthys flesus septentrionalis (Wybrzeże Murmańskie, ujścia rzek), Platichthys flesus luscus (Morze Śródziemne, Czarne i Azowskie).

Tryb życia: Towarzyska, gromadnie występująca ryba. Dzień spędza zagrzebana w piasku. Ożywia się dopiero nocą, podchodząc w poszukiwaniu pokarmu do płytkich przybrzeżnych wód. Lato spędza głównie w wodach słonawych i słodkich. Na zimę schodzi w głębsze, bardziej zasolone, cieplejsze warstwy wody. Tylko nieliczne osobniki zimują w śródlądowych wodach. Tarło od stycznia do marca (Morze Czarne) oraz od lutego do maja (południowe i południowo-wschodnie rejony Morza Północnego na głębokości 20-40 m, a także zachodni Bałtyk na głębokości 40-100 m). W morzu na specjalnych, tarliskowych miejscach samica składa 0,5-2 milionów jaj. Mają one średnicę 0,8-1,4 mm i unoszą się w wodzie. Po 5-7 dniach (przy temperaturze wody 10°C) wylęgają się larwy o długości 3 mm, które mają oczy rozmieszczone tak, jak u innych ryb. Wiodą one pelagiczny tryb życia. Kiedy ciało osiąga długość 8-9 mm, zaczyna się przemieszczanie oka. Wraz z zakończeniem tego procesu (przy długości ok. 10-12 mm) ryby przechodzą na denny tryb życia. Część ryb wędruje do wód słonawych i słodkich. Samce osiągają dojrzałość płciową w końcu trzeciego, samice w końcu czwartego roku życia. Powracają teraz do morza.

Odżywianie: Pokarmem młodych ryb są głównie wieloszczety, larwy ochotkowatych, wioślarki. Starsze osobniki zjadają ślimaki, małże i larwy owadów. Pokarm jest zwykle wsysany przez rybę. Efekt ssący powstaje w chwili otwierania przez rybę otworu gębowego, którym do pustej jamy gębowej gwałtownie wpływa woda, porywając ze sobą znajdujące się w niej organizmy. Ryby pobierają również pokarm w typowy sposób, odgryzając jego kawałki. Wydaje się, że zęby storni, w przeciwieństwie do zębów gładzicy, nie są zbyt dobrze przystosowane do odgryzania fragmentów robaków lub mięczaków. Jednak pomimo tych różnic gatunki te często konkurują ze sobą o pokarm.

Uwagi: Ryby z rodziny flądrowatych w okresie swego historycznego rozwoju wykształciły się prawdopodobnie z form podobnych kształtem współczesnym rybom okoniowatym. Ich przodkowie odznaczali się z pewnością symetryczną budową ciała, na co wskazuje niezwykły proces przeobrażania się ich larw.

 
Autorem serwisu (i jedynym redaktorem) jest Tomasz Chmielewski