Poczta        opinia    drukuj     Zakazy

 
•wędkarstwo
•strona główna
•klasyfikacja ryb
•miniaturki...
•indeks nazw:
łacińskich
polskich
•słowniczek...
•współpraca...
Szukaj w:
opisach ryb
słowniczku
...::::Akwarium Service::::... ranking
http://www.polishamericanexchange.com/
Gość nr
on-line 3 osoby
max on-line - 2045
w dniu 18.06.2012 r.
DORSZOKSZTAŁTNE
Karap europejski, fierasfer
Carapus acus
Kolorem czerwonym zaznaczono obszar występowania gatunku Carapus acus

Budowa zewnętrzna: Silnie wyciągnięte, bocznie ścieśnione, do tyłu zwężające się bezłuskie ciało. Szeroki otwór gębowy o długich szczękach sięgających tylnej krawędzi oka. Płetwa grzbietowa (ze 140 miękkimi promienami) i odbytowa (170 miękkich promieni) tworzą zwężającą się w szpic "falbanę". Brak płetw ogonowej i brzusznych. Odbyt ma gardłowe położenie i wysunięty jest do przodu przed płetwy piersiowe; u spokrewnionego gatunku Echiodon drummondi odbyt położony z tyłu za płetwami piersiowymi. Pierwszy promień płetwy grzbietowej jest u larw nitkowato wydłużony. Ciało prześwitujące, srebrzystobiałe, z czerwonymi punktami i plamami. Maksymalna długość 20 cm.

Carapus acus - Karap europejski, fierasfer
Rycina gatunku Carapus acus


Występowanie: Najliczniej w zachodnich rejonach Morza Śródziemnego, a przypuszczalnie również w przylegających doń akwenach Atlantyku. Ponadto w Adriatyku, Morzu Egejskim i wokół Cypru. Dość rzadki, spokrewniony gatunek Echiodon dentatus żyje w Morzu Śródziemnym na głębokości poniżej 100 m; Echiodon drummondi występuje od norweskiego fiordu Stavanger do około 50° szerokości północnej.

Tryb życia: Karap prowadzi pasożytnicze życie w jamie ciała strzykw (zwane są również morskimi ogórkami) z rodzaju Holothuria i Stichopus, żywiąc się ich gonadami oraz płucami wodnymi. Przy nadmiernym obciążeniu strzykwy pasożyt jest razem z wnętrznościami żywiciela wyrzucany (wyciskany) na zewnątrz; wnętrzności zostaną po pewnym czasie zregenerowane. Do kloaki strzykaw młode ryby wślizgują się głową do przodu, natomiast osobniki dorosłe wsuwają się najpierw ogonową część swego ciała. Żywiciela rozpoznają po charakterystycznym długim kształcie oraz zapachu wydzielanym przez okrywający ciało strzykw śluz. Tarło w miesiącach letnich; mała, eliptyczna i otoczona galeratowatą osłonką ikra składana jest w postaci zbryleń. Larwy wylęgają się po trzech dniach prowadząc w pierwszym okresie pelagiczny tryb życia. Dopiero później osiadają na dnie, gdzie znalazłszy strzykwę-gospodarza osiedlają się w jej wnętrzu.

 
Autorem serwisu (i jedynym redaktorem) jest Tomasz Chmielewski