OKONIOKSZTAŁTNE
Sandacz morski
Stizostedion marina
««« powrót
Kolorem czerwonym zaznaczono obszar występowania gatunku Stizostedion marina

Budowa zewnętrzna: Ciało nieco silniej wygrzbiecone niż u sandacza, o wypukłej linii brzucha. Szczęki z małymi szczotkowatymi zębami i dużymi zębami chwytnymi. Ko¶ć przedpokrywowa wieczka skrzelowego z±bkowana. Rozstaw oczu znacznie większy niż ¶rednica oka. Małe łuski grzebykowe (ktenoidalne), 75-88 wzdłuż linii bocznej. Wierzch głowy, policzki i pokrywy skrzelowe znacznie silniej pokryte łuskami niż u sandacza. Dwie płetwy grzbietowe. Pierwsza z 13-14 twardymi promieniami (kolcami), druga z 2-3 promieniami twardymi i 10-11 promieniami miękkimi. Jest ona stosunkowo krótka, lecz mimo to podobnej długo¶ci co druga płetwa grzbietowa. Ubarwienie grzbietu ciemnoszare z zielonkawym połyskiem. Boki ja¶niejsze, piaskowego koloru, z szerokimi, ciemnymi, poprzecznymi pręgami. Brzuch białawy do srebrzystego. Wszystkie płetwy przezroczyste, szare, na tylnej krawędzi przedniej płetwy grzbietowej smoli¶cie czarna plama. Długo¶ć 30 do 50 cm, maksymalnie 62 cm.

Stizostedion marina - Sandacz morski
Rycina gatunku Stizostedion marina


Występowanie: Płytkie przybrzeżne wody o kamienistym podłożu w północno-zachodniej czę¶ci Morza Czarnego oraz dolny bieg, uchodz±cego doń Bohu; także południowe rejony Morza Kaspijskiego.

Tryb życia: Zasadniczo przebywa w wodach morskich i słonawych, sk±d w okresie rozrodu wchodzi do dolnego biegu większych dopływów. Tarło od kwietnia do maja. Kleista ikra (13 000-125 000 na jedn± samicę) składana jest w słodkiej wodzie. Dojrzało¶ć płciow± uzyskuje po 3-4 latach. Dożywa maksymalnie 10 lat.

Odżywianie: Głównie małe, denne ryby, np.: babki.